Boeiuh, het boek van Rob Wijnberg over het stille protest van de jeugd, is een boek over de mediadruk en het averechtse effect op jongeren. Het is een boek met een uitgesproken idee over de jeugd en de journalistiek, gezien door de ogen van diezelfde schrijver.
In vier hoofdstukken, Boeiuh, Chilluh, Pimpuh en Het Stille Protest, wordt opeenvolgend weergegeven hoe jongeren steeds passiever worden in het opnemen van de informatie die ze vandaag de dag op zich afgevuurd krijgen. Vervolgens wordt er gezegd dat ze zich telkens minder druk maken. De schrijver benadrukt dit met de term ‘liberalisme van persoonlijke verantwoordelijkheid’. Tot slot is er beschreven dat jongeren steeds meer met een uitvoerbaar idealisme bezig zijn. Dit met een levensstijl die wel vol te houden is.
Rob Wijnberg is een schrijver met een sterke indruk over de jeugd. Naar mijn idee is deze voor een deel terecht, maar scheert hij een te groot deel over de spreekwoordelijke kam. Jongeren zijn namelijk allemaal verschillend. Naar mijn idee kijkt de schrijver naar de hoger opgeleide, toch ietwat Linkse, studenten. Zijn beschrijvingen over onder andere de politiek; Fortuijn, Verdonk en de keuzes van jongeren daarin, of zijn negatieve associatie met de commerciële oproepen, bevestigen dit.
Zoals hiervoor gezegd geeft dit pamflet dan ook niet helemaal een goed beeld van de jeugd weer. Dit is zijn kijk, met zijn eigen mening.
Hoewel mijn mening niet op alles aansluit is het toch een vermakelijk boek om te lezen. Als je open staat voor andermans ideeën en een andere, misschien wel dezelfde, kijk op hoe de informatievoorziening vandaag de dag de jeugd beïnvloedt is dit een interessant boek. Het geeft een verfrissende kijk op de maatschappij en er is een groot verband met de werkelijkheid omdat daar steeds op terug gespeeld wordt. Deze informatie, gecombineerd met een alledaagse indruk van zijn eigen leven, maken het een te makkelijk lezen verhaal met een hoge amusementswaarde.
